856 . نيز آن حضرت فرمود : « هر كس يقين دارد كه از دوستان جدا مىشود ، در خاك ، خانه مىكند ، با حساب روبرو مىشود ، به آن‌چه جا گذاشته نيازى ندارد و به آن‌چه پيش فرستاده محتاج است ؛ شايسته است كه آرزو را كوتاه و تلاش را زياد كند . » بيان بر هيچ كس پوشيده نيست كه انسان با آرزوها زنده است ، اگر آرزو از او گرفته شود تلاش و فعاليتى نخواهد داشت و شايد بتوان گفت انسان ، به واسطهء آرزوهايش انسان است و بدون آن‌ها حيوان يا جسمى بىجان بيش نيست ، بنابراين توجه به مطالب زير لازم و ضرورى است : 1 . چرا كتاب و سنت از آرزوهاى دور و دراز و پر دامنه منع فرموده‌اند ؟ 2 . ميزان و مرز منع از آرزوها چيست ؟ 3 . آيا تمام آرزوها ممنوع و ناخوشايند هستند يا آرزوى پسنديده و ناپسند ، هر دو وجود دارد ؟ پاسخ به اين پرسش‌هاى اساسى تنها با توجه به هدف اصلى خلقت به دست مىآيد و براى رسيدن به اين توجه راهى جز تأمل و دقت در كتاب و سنت ، وجود ندارد . خداوند متعال مىفرمايد : « و من جن و انسان را جز به منظور اين‌كه مرا بپرستند ، نيافريدم . » و در تفسير اين آيه شريفه از اهل بيت - عليهم‌السّلام - نقل شده كه عبوديت ، همان معرفت است ، چنان‌كه از اين آيه شريفه و آيات و رواياتى كه در توضيح آن رسيده است بر مىآيد ، خداوند سبحان ما را براى پرستش و عبوديت واقعى - كه همان شناخت خداوند متعال است - آفريده است ؛ بنابراين هر چيزى كه سدّ راه رسيدن به اين هدف و الا باشد قطعاً بايد از آن پرهيز و پشت سرگذاشته شود و در مقابل ، هر چيزى كه يار و كمك در نيل به اين هدف مقدس شمرده شود بايستى نسبت به انجام آن سعى و تلاشى با شتاب مبذول داشت . از همين روست كه آرزوى انسان در رسيدن به اين هدف برتر ، از آرزوهاى پسنديده به شمار مىآيد ؛